Wykwity skórne

W diagnostyce chorób dermatologicznych podstawową rolę odgrywają wykwity skórne, które możemy podzielić na:

1) pierwotne wykwity skórne – pojawiają się w początkowym okresie wysiewania się zmian chorobowych. Zaliczamy do nich: plamkę, grudkę, bąbel, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krostę.

2) wtórne wykwity skórne – stanowią one zejście wykwitów pierwotnych i występują w okresie ustępowania choroby. Zaliczamy do nich: nadżerkę lub otarcie, owrzodzenie, rozpadlinę, strup, łuskę, bliznę.

Przy oglądaniu i opisie zmian chorobowych należy zwrócić uwagę na kilka elementów wykwitów skórnych: wielkość, kształt, postać, barwę, powierzchnię, odgraniczenie, ilość, lokalizację, przebieg zmian i ich zejście, zawartość treści np. pęcherzyka, spoistość guza, ocenić brzegi np. owrzodzenia czy nadżerki.

Plama (macula) jest to ograniczona, niewyczuwalna przy dotyku zmiana zabarwienia skóry. Czynniki powodujące jej powstanie są różne i zależą od ukrwienia i unaczynienia skóry, ilości barwnika – melaniny, zmian zapalnych czy infekcji ogólnoustrojowych.

Grudka (papula) to wykwit wyniosły ponad powierzchnię skóry. Grudki są barwy podobnej do skóry. Mają różne kształty (okrągłe, owalne, smugo-wate, nieregularne) i rozmiary (od wielkości ziarna maku do nawet dłoni dziecka – jeżeli wykwity te zleją się). Zmiana ta ustępuje bez pozostawienia blizny. Przykładem jest grudka w liszaju płaskim czy łuszczycy.

Guzek (nodulus, tuberculum) to wykwit wyniosły, pochodzący z głębszych warstw skóry i ustępujący z pozostawieniem blizny. Jego wielkość, kształt i barwa są różne. Przykładem są guzki gruźlicze.

Dodaj komentarz