Paznokcie

Paznokieć (unguis) jest tworem naskórka. Jest to zrogowaciała giętka blaszka, która pokrywa powierzchnię grzbietową końcowych paliczków rąk i stóp. Miejsce, w którym leży paznokieć określamy jako łożysko paznokcia. Część skóry, która otacza paznokieć po bokach i pokrywa jego korzeń nazywamy wałem paznokcia. Rowek paznokciowy to zagłębienie pomiędzy wałem a samym paznokciem. Paznokieć składa się z nietkwiącego w skórze trzonu i pokrytego skórą korzenia. Paznokieć zbudowany jest z trzech warstw: walcowatej, kolczystej i zrogowaciałej (zwanej paznokciem właściwym lub płytką paznokciową – onyx, lamella unguis). Miejscem wzrostu paznokcia jest korzeń (często nazywany macierzą – martix unguis).

Zrogowaciała część naskórka wydłuża się od strony wału paznokcia, pokrywając półksiężyc macierzy w postaci cienkiej błonki zwanej obrąbkiem naskórkowym paznokcia (eponychium). Część błonki naskórkowej narastającej paznokieć od strony opuszki palca nazywamy obrąbkiem pod paznokciowym (hyponychium).

Twardość paznokcia zależy od dachówkowatego ułożenia zrogowaciałych komórek, których głównym składnikiem jest białko keratyna. Jest to nierozpuszczalne białko bogate w duże ilości aminokwasów siarkowych – cysteinę i metioninę. W związku z tym dieta uboga w te aminokwasy może doprowadzić do osłabienia struktury paznokcia, rozwarstwień, a także większej wrażliwości na urazy. Paznokieć najtwardszy jest w górnej (zewnętrznej) części płytki. Natomiast od strony łożyska komórki są luźniej ułożone, co jest nie bez znaczenia przy niektórych chorobach np. grzybicy płytek paznokciowych.

Paznokcie pełnią wiele funkcji. Przede wszystkim chronią opuszki palców przed urazami i umożliwiają wykonywanie palcami bardzo precyzyjnych ruchów. Dzięki paznokciom łatwiej manipuluje się nam przedmiotami. Ponadto paznokcie mogą być źródłem informacji o chorobach skóry czy innych narządów.

Dodaj komentarz