Brodawki

Wywołane są przez wirusy brodawczaka ludzkiego (HPV). Rozróżniamy kilka rodzaje brodawek: zwykłe, stóp, płaskie i weneryczne. Wirusa HPV nie można wyhodować na sztucznych podłożach ani przeszczepić na zwierzęta doświadczalne. Jedynym sposobem ich wykrycia jest metoda PCR. Brodawki zwykłe (verrucae vulgares)

Są to grudki naskórkowe płaskie lub wyniosłe, o nierównej i szorstkiej powierzchni, koloru skóry prawidłowej lub brunatnej. Ich wielkość jest różna: od kilku do kilkunastu milimetrów. Występują pojedynczo lub w większych skupiskach. Ponieważ są umiejscowione powierzchownie, często można je zeskrobać.

Umiejscowione są najczęściej na palcach rąk, wałach paznokciowych, pod płytką paznokciową. Zmiany mogą występować w różnych miejscach, w wyniku samoprzeszczepiania się wirusa.

Brodawki zwykle nie dają dolegliwości. Czasami, przy umiejscowieniu pod płytką paznokciową, występuje bolesność. Mogą ustępować samoistnie, ale przebieg schorzenia jest nawet wieloletni.

W różnicowaniu pod uwagę bierzemy:

– gruźlicę brodawkującą – ogniska są nieliczne, o nacieczonej podstawie i dłuższym przebiegu;

– brodawczaka i brodawkę łojotokową – ma większe wymiary i uszypuło-waną podstawę;

– raka brodawkującego – to pojedyncza zmiana, która wnika głęboko, otoczona wałem.

LECZENIE polega na łyżeczkowaniu, elektrokoagulacji, zamrażaniu ciekłym azotem, laseroterapii, stosowaniu preparatów zawierających substancje ke-ratolityczne i antyproliferacyjne (kwas salicylowy w kolodionie – 15-20% w brodawkach zwykłych, 2-5% w brodawkach płaskich). Dobre efekty uzyskuje się po zastosowaniu preparatu Verrumal (10% kwas salicylowy, 10% DMSO, 0,5% 5-fluorouracyl).

W przypadku trudnych do wyleczenia brodawek stosujemy inne metody: laser C02, terapię fotodynamiczną, leczenie immunomodulujące (diphenyl-cyclopropenone-DCP, antagoniści receptora histaminy H2 – zanitidine). Musimy pamiętać, że po usunięcie jednej brodawki inne mogą same zniknąć. Leczenie czasami jest długotrwałe, a zmiany mogą nawracać.

Dodaj komentarz